Burmilla

Charakter

Burmilla to kot, który trzyma się złotego środka. Jest energiczna, ale nie nadpobudliwa; czuła, ale nie natrętna. Lubi towarzystwo ludzi, przychodzi się przytulić, a potem wraca do własnych spraw. Zachowała ciekawość i psotny charakter burma – sprawdza szafki, bawi się zabawkami-łamigłówkami i długo pozostaje zabawowa – a jednocześnie ma w sobie spokój persa szynszylowego. Rzadko się odzywa, a jej głos jest cichy. Według CFA dobrze dogaduje się z psami, innymi kotami i dziećmi, więc sprawdza się w domach z kilkoma zwierzętami. Do gości zwykle podchodzi przyjaźnie. Kilka godzin samotności znosi spokojnie, choć najlepiej czuje się, gdy w domu ktoś jest. To dobra rasa dla osób, które chcą kota kontaktowego bez skrajności.

Energia

spokojnybardzo energiczny

Przywiązanie

niezależnyprzylepa

Z dziećmi

raczej nieświetnie

Z innymi zwierzętami

trudnoświetnie

Podatność na szkolenie

upartychętnie się uczy

Dla początkujących

dla doświadczonychtak

Wobec obcych

nieufnyotwarty

Zabawowość

statecznywieczne dziecko

Linienie

minimalneobfite

Pielęgnacja

łatwawymagająca

Zostawanie samemu

źle znosidobrze znosi

Do mieszkania

potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku

Gadatliwość

cichygaduła

Tylko w domu

potrzebuje wybieguświetnie

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest burmilla?

Burmilla to dobry wybór na pierwszego kota rasowego: dla rodzin z dziećmi, domów z psem lub drugim kotem i osób, które chcą kota towarzyskiego, ale niewymagającego. Dobrze odnajdzie się w mieszkaniu. Mniej pasuje do kogoś, kto szuka bardzo aktywnego kota do intensywnych zabaw albo całkowicie niezależnego samotnika. W Polsce hodowli jest niewiele.

Wygląd i wymiary

Pielęgnacja i ruch

Futro burmilli jest krótkie, gęste i miękkie, a pielęgnacja ogranicza się do przeczesania raz w tygodniu stalowym grzebieniem lub małą szczotką, by usunąć martwy włos. Kąpiel zwykle nie jest potrzebna. CFA przypomina też o regularnym przycinaniu pazurów, czyszczeniu uszu i dbaniu o zęby. Burmilla lubi zabawę, ale nie wymaga godzin intensywnego ruchu – wystarczą 2–3 sesje dziennie z wędką, piłeczką lub zabawką na przysmaki. Dobrze czuje się w mieszkaniu, potrzebuje jednak drapaka i miejsca do obserwacji z wysokości. Ponieważ jest łakoma i spokojniejsza od burma, warto kontrolować porcje i masę ciała. Wprowadzana stopniowo, dobrze akceptuje nowe zwierzęta w domu, a jej spokojny charakter sprawia, że zwykle łatwo znosi wizyty u weterynarza i podróże w transporterze.

Zdrowie i choroby rasy

Burmilla jest uważana za zdrową rasę – TICA podaje oczekiwaną długość życia 15–18+ lat. CFA zaznacza jednak, że może dziedziczyć niektóre problemy ras rodzicielskich, dlatego odpowiedzialni hodowcy testują koty hodowlane. Od strony persa szynszylowego chodzi przede wszystkim o wielotorbielowatość nerek, którą wyklucza się testem DNA. Od strony burma – o mutację ALX1 odpowiedzialną za śmiertelną wadę czaszkowo-twarzową u kociąt; laboratoria wymieniają burmillę wśród ras, które warto badać. International Cat Care wymienia u burmów także cukrzycę i zespół bólu orofacjalnego, choć brakuje danych, jak często występują one u burmilli. Przed zakupem warto poprosić o wyniki testów obojga rodziców.

• wielotorbielowatość nerek (PKD)Ryzyko odziedziczone po persie szynszylowym, jednej z ras założycielskich; dostępny test DNA.
• wada czaszkowo-twarzowa (Burmese head defect)Mutacja ALX1 z linii burmskich; burmilla jest wymieniana wśród ras, dla których test DNA jest właściwy.
• choroby znane u burmówU burmów International Cat Care wymienia m.in. cukrzycę i zespół bólu orofacjalnego (FOPS); CFA zaleca testy chorób ras rodzicielskich.

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Burmilla powstała w 1981 r. w Wielkiej Brytanii zupełnie przypadkiem. Baronowa Miranda von Kirchberg kupiła mężowi kocura persa szynszylowego. Zanim go wykastrowano, pokrył liliową kotkę burmską, a na świat przyszły cztery krótkowłose kocięta o czarnym, cieniowanym srebrnym futrze. Ich uroda i łagodny charakter skłoniły hodowców do celowej pracy nad nową rasą. Nazwa jest połączeniem słów „burmese” i „chinchilla”. Burmilla zyskała uznanie w Europie, gdzie FIFe prowadzi ją w kategorii kotów krótkowłosych, a później także w Ameryce: CFA przyjęło obie odmiany długości sierści do rejestracji w 2011 r., a status championa nadało w 2014 r. Obok odmiany krótkowłosej istnieje też rzadsza półdługowłosa, uznawana m.in. przez TICA.

Ciekawostki

• Burmilla powstała w 1981 r. z przypadkowego krycia persa szynszylowego i kotki burmskiej.
• Nazwa łączy słowa „burmese” i „chinchilla”.
• Zielone oczy burmilli są obwiedzione ciemną linią, przypominającą makijaż.
• W szynszylowym umaszczeniu kolor obejmuje tylko około 1/8 długości włosa.

Najczęstsze pytania

Źródła

1. 1CFA – Burmillacfa.org
2. 2TICA – Burmilla breedtica.org
3. 3International Cat Care – Inherited disorders in catsicatcare.org
4. 4UC Davis VGL – Burmese Head Defectvgl.ucdavis.edu
5. 5International Cat Care – Persian cats and brachycephaly (PKD)icatcare.org
6. 6FIFe – Breedsfifeweb.org
7. 7WCF – Breed standards shorthairwcf.de

Ostatnia weryfikacja: 12 listopada 2026. Widzisz błąd? Napisz do nas.