Korat

Charakter

Korat to kot, który uważa się za głowę rodziny. Jest bardzo przywiązany do swoich ludzi i domu, lubi być rozpieszczany i trzymany blisko, a przy tym jest niezwykle bystry. Potrafi otworzyć szafkę łapą, rozwiązuje zabawki logiczne i szybko uczy się znaczenia słów. Porozumiewa się różnorodnymi dźwiękami i wyrazistą mimiką. Bawi się chętnie, ale nie jest nadpobudliwy. Wobec obcych bywa ostrożny, co można wziąć za wyniosłość. Lubi ciszę i przewidywalność, a głośny, ruchliwy dom go męczy. Najważniejsza cecha praktyczna: korat często chce być jedynym zwierzęciem w domu. VCA ocenia go nisko pod względem zgodności z psami i dziećmi, a wobec innych kotów potrafi być terytorialny i apodyktyczny. Purina zaleca go raczej doświadczonym opiekunom niż rodzinom.

Energia

spokojnybardzo energiczny

Przywiązanie

niezależnyprzylepa

Z dziećmi

raczej nieświetnie

Z innymi zwierzętami

trudnoświetnie

Podatność na szkolenie

upartychętnie się uczy

Dla początkujących

dla doświadczonychtak

Wobec obcych

nieufnyotwarty

Zabawowość

statecznywieczne dziecko

Linienie

minimalneobfite

Pielęgnacja

łatwawymagająca

Zostawanie samemu

źle znosidobrze znosi

Do mieszkania

potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku

Gadatliwość

cichygaduła

Tylko w domu

potrzebuje wybieguświetnie

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest korat?

Korat pasuje do doświadczonych opiekunów, singli i par w spokojnym mieszkaniu, którzy chcą mieć jednego, bardzo oddanego kota i dużo czasu spędzają w domu. Nie jest dobrym wyborem do rodziny z małymi dziećmi, do domu z psem ani do kogoś, kto planuje kilka kotów. Osobom pracującym po wiele godzin poza domem lepiej poleci się bardziej niezależną rasę.

Wygląd i wymiary

Pielęgnacja i ruch

Pielęgnacja korata jest minimalna: krótka, przylegająca sierść nie ma podszerstka, więc wystarczy raz w tygodniu przeczesać ją miękką szczotką lub gumową rękawicą. Kot prawie nie linieje. Znacznie ważniejsze są potrzeby psychiczne. Korat potrzebuje spokojnego domu, codziennej zabawy i zadań, które zajmą jego bystrą głowę – zabawki logiczne, nauka sztuczek za przysmaki, chowanie smakołyków po mieszkaniu. Rasa dojrzewa powoli, pełną dojrzałość osiąga około piątego roku życia, a kolor oczu zmienia się z bursztynowego na zielony między drugim a czwartym rokiem. Ponieważ korat bywa zaborczy wobec innych zwierząt, zanim przyprowadzisz drugiego kota, przemyśl to dokładnie i wprowadzaj go bardzo powoli. Porcje karmy najlepiej ustalić z weterynarzem.

Zdrowie i choroby rasy

Korat jest uważany za rasę ogólnie zdrową. Najlepiej opisanymi chorobami dziedzicznymi są gangliozydozy GM1 i GM2 – choroby spichrzeniowe, w których w komórkach nerwowych gromadzą się nieprawidłowe substancje, co prowadzi do postępujących zaburzeń neurologicznych. Purina podkreśla, że w rasie występują rzadko, a dostępny test DNA pozwala hodowcom unikać kojarzenia nosicieli. U niektórych koratów opisywano też miażdżycę, chorobę u kotów spotykaną rzadko. Przy zakupie kociaka poproś o wyniki testów rodziców i książeczkę szczepień. Purina podaje długość życia 10–15 lat, a VCA 9–15 lat.

• gangliozydoza GM1 i GM2Dziedziczne choroby spichrzeniowe układu nerwowego; w rasie rzadkie, ale dostępny jest test DNA.
• miażdżycaU niektórych koratów opisywano przypadki miażdżycy, rzadkiej u kotów.

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Korat należy do najstarszych ras kotów. Tajski zbiór „Tamra Maew” („Księga wierszy o kotach”), powstały w okresie Ajutthaja (1350–1767), przedstawia go wśród 17 kotów przynoszących szczęście. Nazwa pochodzi od prowincji Nakhon Ratchasima (Korat), a sama rasa – z okolic Phimai. W Tajlandii koraty tradycyjnie dawano w prezencie nowożeńcom, a nazywa się je tam si sawat. Pod koniec XIX wieku pojawiały się w Wielkiej Brytanii jako „niebieskie syjamy”. Prawdziwa historia rasy na Zachodzie zaczęła się w 1959 roku, gdy Jean Johnson sprowadziła dwa koraty do USA. Później Daphne Negus przywiozła z Tajlandii kolejne koty, poszerzając pulę genetyczną. CFA nadała rasie status mistrzowski w 1966 roku.

Ciekawostki

• W Tajlandii korata tradycyjnie dawano w prezencie nowożeńcom jako kota przynoszącego szczęście.
• Kocięta mają bursztynowe oczy, a zielony kolor dorosłego kota pojawia się dopiero w wieku 2–4 lat.
• Korat był maskotką Igrzysk Azji Południowo-Wschodniej w 2007 roku.
• Pierwsze dwa koraty trafiły do USA w 1959 roku.

Najczęstsze pytania

Źródła

1. 1CFA – Korat breed profilecfa.org
2. 2VCA Animal Hospitals – Koratvcahospitals.com
3. 3Purina UK – Koratpurina.co.uk
4. 4Wikipedia – Koraten.wikipedia.org
5. 5FIFe – Recognised breedsfifeweb.org
6. 6WCF – Breed standards shorthairwcf.de

Ostatnia weryfikacja: 12 listopada 2026. Widzisz błąd? Napisz do nas.