Bichon frise

Charakter

Bichon frise jest radosny, towarzyski i nastawiony na kontakt. Lubi ludzi – zarówno domowników, jak i gości – i zwykle zgodnie żyje z innymi psami i kotami. Chętnie się bawi, potrafi nagle dostać „głupawki” i biegać w kółko po mieszkaniu, a potem równie chętnie zasypia na kolanach. Jest bystry i dość łatwo się uczy, zwłaszcza gdy szkolenie ma formę zabawy z nagrodą; dobrze radzi sobie w sztuczkach, a nawet w agility. Wrażliwy na ton głosu, źle reaguje na krzyk. Bez zajęcia i towarzystwa może szczekać na dźwięki zza okna albo niszczyć rzeczy. Nauka czystości bywa u niego wolniejsza niż u większych ras, więc wymaga konsekwencji. Z dziećmi zwykle tworzy zgrany duet, jeśli maluchy są nauczone delikatności.

Energia

spokojnybardzo energiczny

Przywiązanie

niezależnyprzylepa

Z dziećmi

raczej nieświetnie

Z innymi zwierzętami

trudnoświetnie

Podatność na szkolenie

upartychętnie się uczy

Dla początkujących

dla doświadczonychtak

Wobec obcych

nieufnyotwarty

Zabawowość

statecznywieczne dziecko

Linienie

minimalneobfite

Pielęgnacja

łatwawymagająca

Zostawanie samemu

źle znosidobrze znosi

Do mieszkania

potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku

Szczekliwość

cichygłośny

Z innymi psami

trudnoświetnie

Czujność / obrona

niskawysoka

Ślinienie

prawie wcaledużo

Odporność na zimno

marznieświetna

Odporność na upał

źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest bichon frise?

Bichon frise pasuje do osób mieszkających w mieście, rodzin z dziećmi i seniorów, którzy chcą wesołego, przyjaznego psa i mają czas na codzienne czesanie lub budżet na groomera. Bywa wybierany przez alergików, bo prawie nie linieje, ale żaden pies nie jest w pełni hipoalergiczny – przed decyzją warto spędzić czas z rasą. Nie sprawdzi się u kogoś, kto znika z domu na cały dzień albo nie chce zajmować się sierścią.

Wygląd i wymiary

Pielęgnacja i ruch

Pielęgnacja to najważniejszy obowiązek opiekuna bichona. Kręcona, puszysta sierść nie wypada, tylko zostaje w okrywie, więc bez codziennego czesania szczotką typu pudlówka i metalowym grzebieniem szybko tworzą się kołtuny. Co 4–8 tygodni przyda się kąpiel i strzyżenie u groomera, a włosy wokół oczu i między opuszkami trzeba regularnie skracać. Zęby warto szczotkować codziennie, bo rasa ma skłonność do kamienia. Pod względem ruchu bichon jest skromny – Royal Kennel Club podaje do 30 minut dziennie – ale chętnie pójdzie na dłuższy spacer, a do tego potrzebuje zabaw i nauki sztuczek. Pilnuj masy ciała i nie przesadzaj ze smakołykami. Szkolenie prowadź łagodnie, krótkimi sesjami.

Zdrowie i choroby rasy

Bichon frise należy do długowiecznych ras – zwykle żyje 12–15 lat. Royal Kennel Club umieszcza go w 1. kategorii Breed Watch, czyli bez szczególnych problemów budowy, i zaleca hodowcom co najmniej badanie oczu. Najczęściej spotykane problemy zdrowotne to choroby przyzębia, zaćma i dystrofia rogówki, kamica moczowa oraz cukrzyca. U małych ras, w tym bichona, zdarza się też zwichnięcie rzepki, a jasna skóra bywa skłonna do alergii. Regularne kontrole zębów, oczu i moczu u weterynarza pomagają wcześnie wychwycić problemy.

• choroby przyzębiaRasa jest bardzo podatna na kamień nazębny i utratę zębów.
• zaćmaPrawdopodobnie dziedziczna; może pojawić się już u młodych psów.
• dystrofia rogówkiZmętnienie rogówki pojawiające się zwykle około 2. roku życia.
• kamica moczowaKamienie w pęcherzu dają krwiomocz i parcie na mocz.
• cukrzycaObjawia się wzmożonym pragnieniem, oddawaniem moczu i chudnięciem.

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Według wzorca FCI bichon frise trafił z Włoch do Francji w okresie renesansu. Przypominał bardzo małego barbeta, stąd nazwa „barbichon”, z czasem skrócona do „bichon”. W XVII i XVIII wieku małe białe pieski towarzyszyły królom i arystokratom i często pojawiały się na obrazach. Za Napoleona III rasa wróciła do mody pod nazwą „ténériffe”, a potem stała się popularna w Belgii i Francji. Po obu wojnach światowych niemal zniknęła i odbudowali ją nieliczni francuscy i belgijscy hodowcy. Pierwszy pies, Pitou, urodził się w 1924 roku i trafił do belgijskiej księgi rodowodowej w 1932 roku. Obecna nazwa i status rasy francusko-belgijskiej pochodzą z 1978 roku.

Ciekawostki

• Wzorzec FCI dopuszcza wyłącznie biały kolor; u szczeniąt do 12. miesiąca tolerowany jest lekki beżowy odcień na najwyżej 10% ciała.
• Nazwa „bichon” pochodzi od skróconego słowa „barbichon”, czyli mały barbet.
• Za czasów Napoleona III bichony znano we Francji jako „ténériffe”.
• Pierwszym bichonem wpisanym do francuskiej księgi rodowodowej była suka Ida w 1934 roku.

Najczęstsze pytania

Znajdziesz tę rasę też w zestawieniach

• Rasy psów małych
• Psy dla alergików
• Jaki pies do mieszkania?
• Psy, które nie linieją
• Psy dla początkujących

Źródła

1. 1FCI standard nr 215 – Bichon à poil friséfci.be
2. 2Royal Kennel Club – Bichon Friseroyalkennelclub.com
3. 3PetMD – Bichon Frisepetmd.com

Ostatnia weryfikacja: 12 listopada 2026. Widzisz błąd? Napisz do nas.