Rasa psa

Duży szwajcarski pies pasterski

Duży szwajcarski pies pasterski to największy z czterech szwajcarskich psów pasterskich – potężny, trójbarwny pies o krótkiej sierści, dawniej używany do pędzenia bydła, ciągnięcia wózków i pilnowania gospodarstw. Jest spokojny, pewny siebie i bardzo przywiązany do rodziny, ale wymaga przestrzeni i rozsądnego wychowania.

Grupa II FCI · Molosy, pinczery i sznaucery · wzorzec nr 58

Waga: 39–64 kg
Wzrost w kłębie: 60–72 cm
Długość życia: 8–11 lat
Pochodzenie: Szwajcaria

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. Swissy.JPG: KIKKUZZO88 derivative work: Pleple2000 (talk), Public domain, Wikimedia Commons

Charakter

Duży szwajcar to pies o zrównoważonym, pogodnym charakterze. Wzorzec FCI opisuje go jako pewnego siebie, czujnego i nieustraszonego w codziennych sytuacjach, dobrodusznego i oddanego wobec znanych mu ludzi, a wobec obcych spokojnie pewnego siebie. W domu jest zazwyczaj spokojny i towarzyski, kocha dzieci i chętnie bierze udział w rodzinnym życiu. Zwykle przyjaźnie podchodzi do gości, ale zachowuje czujność i chętnie oznajmia głośnym szczekaniem, że ktoś zbliża się do posesji. Młody szwajcar bywa jednak żywiołowym, niezgrabnym nastolatkiem, który nie zdaje sobie sprawy z siły i może przewrócić dziecko czy starszą osobę. Pełną dojrzałość psychiczną osiąga późno, często dopiero jako trzylatek. Uczy się chętnie, ale potrzebuje konsekwencji i cierpliwości. Wobec innych psów zwykle jest tolerancyjny, choć samce mogą rywalizować.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Szczekliwość: cichygłośny
Z innymi psami: trudnoświetnie
Czujność / obrona: niskawysoka
Ślinienie: prawie wcaledużo
Odporność na zimno: marznieświetna
Odporność na upał: źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest duży szwajcarski pies pasterski?

Duży szwajcar pasuje do rodziny z dziećmi, mieszkającej w domu z ogrodem, która szuka spokojnego, przyjaznego, a zarazem czujnego psa i ma czas na jego wychowanie. Sprawdzi się u osób lubiących spacery w chłodniejszym klimacie. Nie wybieraj go do małego mieszkania, jeśli źle znosisz sierść i odrobinę śliny albo nie możesz zapewnić mu ochrony przed upałem.

Zalety

łagodny i świetny z dziećmi
przyjazny, ale czujny
krótka sierść
doskonale znosi zimno

Wyzwania

krótsza długość życia
bardzo źle znosi upał
duży i silny – wymaga szkolenia od szczenięcia
wysokie koszty utrzymania

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Duży szwajcarski pies pasterski
Wzrost w kłębie	samce 65–72 cm, samice 60–68 cm
Waga	samce 52–64 kg, samice 39–50 kg
Długość życia	8–11 lat
Sierść	krótka
Umaszczenie	trójbarwny: czarny z symetrycznymi rudobrązowymi i białymi znaczeniami
Kraj pochodzenia	Szwajcaria
Klasyfikacja	Grupa II: Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła
Inne nazwy	grosser schweizer sennenhund, Greater Swiss Mountain Dog, duży szwajcar, swissy

Pielęgnacja i ruch

60–120minruchu dziennie

2/5wymagania pielęgnacyjne

3/5linienie

Dorosły duży szwajcar potrzebuje około godziny–dwóch ruchu dziennie, najlepiej spacerów w zróżnicowanym terenie. Świetnie odnajduje się w ciągnięciu wózków (draft), tropieniu i spokojnych wędrówkach. Szczenięta rosną bardzo szybko, więc do około półtora roku unikaj długich biegów, schodów i skoków, a karm je karmą dla ras olbrzymich, by nie przyspieszać wzrostu. Krótka, gęsta sierść z podszerstkiem wymaga szczotkowania raz w tygodniu, a w okresie linienia częściej. Rasa bardzo źle znosi upał: AKC zaleca w lecie spacery wcześnie rano lub późnym wieczorem i chłodne miejsce do odpoczynku, w razie potrzeby nawet klimatyzowane pomieszczenie. Karm dwa razy dziennie i unikaj intensywnego ruchu tuż po jedzeniu. Naukę chodzenia na luźnej smyczy zacznij od pierwszych dni, bo dorosły szwajcar waży więcej niż wielu opiekunów.

Ile karmy potrzebuje duży szwajcarski pies pasterski?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

Duży szwajcarski pies pasterski żyje krócej niż mniejsze rasy – AKC podaje 8–11 lat. Klub rasy w USA wymienia dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu oraz wzdęcie żołądka, zalecając RTG bioder, łokci i barków oraz badanie okulistyczne psów hodowlanych. Ocena barków pozwala wykryć osteochondrozę, czyli zaburzenie rozwoju chrząstki stawowej. AKC podkreśla też, że ze względu na wielkość, czarne umaszczenie i gęsty podszerstek rasa bardzo źle znosi wysokie temperatury, a długi wysiłek w słońcu może skończyć się udarem cieplnym. Szczupła sylwetka i kontrolowany wzrost w szczenięctwie to najlepsza profilaktyka problemów ze stawami.

dysplazja stawów biodrowych i łokciowychKlub rasy zaleca RTG bioder, łokci i barków psów hodowlanych.
osteochondroza stawu barkowegoZaburzenie rozwoju chrząstki stawowej u szybko rosnących psów; badane w ocenie barków.
skręt żołądka (GDV)Klub rasy wymienia wzdęcie żołądka wśród zagrożeń; to stan nagły.
choroby oczuZalecane badania okulistyczne psów hodowlanych.
udar cieplnyDuża masa, czarna szata i gęsty podszerstek sprawiają, że rasa bardzo źle znosi upał.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

RTG HD/ED
ocena barków (OCD)
badanie oczu (ECVO)

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Według wzorca FCI w 1908 roku, podczas jubileuszowej wystawy z okazji 25-lecia Szwajcarskiego Związku Kynologicznego w Langenthal, pokazano profesorowi Albertowi Heimowi dwa krótkowłose psy uznane wcześniej za berneńskie psy pasterskie. Heim rozpoznał w nich przedstawicieli dawnego, zanikającego dużego psa pasterskiego, zwanego też psem rzeźnickim, którego przodkowie byli niegdyś rozpowszechnieni w Europie jako psy stróżujące, pociągowe i do pędzenia bydła. W 1909 roku Szwajcarski Związek Kynologiczny uznał je za osobną rasę, a w 1912 roku założono klub rasy. FCI opublikowała pierwszy wzorzec dopiero 5 lutego 1939 roku. Dziś to przede wszystkim spokojny pies rodzinny.

Ciekawostki

Rasę odkrył dla kynologii prof. Albert Heim na wystawie w Langenthal w 1908 roku.
Pierwszy wzorzec FCI dla dużego szwajcara opublikowano 5 lutego 1939 roku.
Wzorzec FCI wymaga symetrycznych znaczeń: białej strzałki na głowie i białego pasa od gardła do piersi.
To największy z czterech szwajcarskich psów pasterskich – obok berneńskiego, appenzellera i entlebuchera.

Najczęstsze pytania

Czym różni się duży szwajcar od berneńczyka?

Oba są trójbarwne, ale duży szwajcarski pies pasterski ma krótką, przylegającą sierść, a berneński pies pasterski – długą i miękką. Duży szwajcar jest też zwykle nieco wyższy i masywniejszy.

Ile waży duży szwajcarski pies pasterski?

Wzorzec FCI podaje wzrost: 65–72 cm dla psów i 60–68 cm dla suk. Według AKC pies waży 115–140 funtów, czyli około 52–64 kg, a suka 85–110 funtów, około 39–50 kg.

Ile żyje duży szwajcarski pies pasterski?

Zwykle 8–11 lat według AKC. Jak u innych ras olbrzymich, długość życia zależy od zdrowia stawów, utrzymania szczupłej sylwetki i szybkiej reakcji na objawy skrętu żołądka.

Czy duży szwajcar może mieszkać w bloku?

Jest to możliwe tylko w dużym mieszkaniu z windą i przy codziennych długich spacerach. Lepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie ma przestrzeń i chłodne miejsce latem. Schody szkodzą stawom rosnącego szczenięcia.