Rasa psa

Owczarek szetlandzki (sheltie)

Owczarek szetlandzki, czyli sheltie, to mały, długowłosy pies pasterski z Wysp Szetlandzkich, przypominający miniaturę collie. Jest bystry, wrażliwy i bardzo oddany swoim ludziom, choć wobec obcych bywa powściągliwy. Świetnie się uczy, kocha zabawę, ale lubi też głośno komentować wszystko, co dzieje się wokół.

Grupa I FCI · Owczarki · wzorzec nr 88

Waga: 7–11 kg
Wzrost w kłębie: 33–39,5 cm
Długość życia: 12–14 lat
Pochodzenie: Wielka Brytania

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. nieznany autor, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons

Charakter

Wzorzec FCI opisuje sheltie jako psa czujnego, łagodnego, inteligentnego, silnego i aktywnego, czułego wobec opiekuna, zdystansowanego wobec obcych i nigdy nerwowego. AKC daje mu maksymalne oceny za przywiązanie, zgodność z dziećmi i innymi psami, chęć do zabawy, podatność na szkolenie i czujność, a niską za otwartość na obcych. Sheltie szybko łapie nowe komendy i świetnie wypada w agility czy obedience. Jest jednak wrażliwy – krzyk lub szarpanie smyczą potrafią go zablokować na długo. Ma instynkt pasterski, więc może próbować zaganiać biegające dzieci czy rowerzystów. Szczeka chętnie i dźwięcznie, dlatego naukę spokoju warto zacząć wcześnie. Z kotami domowymi zwykle żyje bez problemów.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Szczekliwość: cichygłośny
Z innymi psami: trudnoświetnie
Czujność / obrona: niskawysoka
Ślinienie: prawie wcaledużo
Odporność na zimno: marznieświetna
Odporność na upał: źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest owczarek szetlandzki?

Sheltie to dobry wybór dla rodzin z dziećmi w wieku szkolnym, osób zainteresowanych sportami kynologicznymi oraz początkujących, którzy chcą pojętnego psa i są gotowi na czesanie. Dobrze odnajdzie się w mieszkaniu, jeśli dostaje codzienny ruch i zajęcia. Mniej pasuje do bloków z cienkimi ścianami i wrażliwymi sąsiadami, do domów z małymi, rozbieganymi dziećmi oraz do osób, które nie lubią sierści na ubraniach.

Zalety

bardzo pojętny i chętny do nauki
przywiązany do rodziny
dobrze dogaduje się z psami i dziećmi
czujny stróż mimo małych rozmiarów

Wyzwania

dużo szczeka
długa szata wymaga regularnej pielęgnacji
powściągliwy wobec obcych
wrażliwy na ostry ton

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Owczarek szetlandzki
Wzrost w kłębie	samce 34,5–39,5 cm, samice 33–38 cm
Waga	samce 7–11 kg, samice 7–11 kg
Długość życia	12–14 lat
Sierść	długa
Umaszczenie	sobolowy, trikolor, blue merle, czarno-biały, czarny podpalany
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Klasyfikacja	Grupa I: Owczarki i inne psy pasterskie (z wyjątkiem szwajcarskich psów do bydła)
Inne nazwy	sheltie, shetland sheepdog, szeltie, szetland

Pielęgnacja i ruch

45–75minruchu dziennie

4/5wymagania pielęgnacyjne

3/5linienie

Royal Kennel Club zaleca do godziny ruchu dziennie, ale sheltie chętnie zrobi więcej, zwłaszcza jeśli ruch łączy się z nauką: agility, obedience, frisbee dla małych psów, zabawy węchowe. Szata jest podwójna – długi włos okrywowy i gęsty podszerstek – i wymaga regularnego czesania, a według Royal Kennel Club nawet codziennej pielęgnacji. Szczególnie dbaj o miejsca za uszami, kryzę i portki. Dwa razy w roku pies intensywnie linieje. Sheltie nie należy strzyc na krótko. Szkolenie powinno opierać się na nagrodach i spokojnym tonie. Pilnuj wagi, bo ta rasa łatwo tyje przy smakołykach. Latem spaceruj w chłodniejszych godzinach, bo gęsta szata utrudnia chłodzenie.

Ile karmy potrzebuje owczarek szetlandzki?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

AKC wymienia długą listę chorób, w kierunku których odpowiedzialni hodowcy badają psy: dysplazja bioder, choroby tarczycy, choroby oczu, dermatomyositis, choroba von Willebranda, mukocele pęcherzyka żółciowego i padaczka. Royal Kennel Club uznaje za minimum badanie oczu z przesiewem miotów, a jako dobrą praktykę – testy DNA w kierunku anomalii oka collie, mutacji MDR1, dwóch odmian postępującego zaniku siatkówki i choroby von Willebranda oraz RTG bioder i łokci. Mutacja MDR1 zwiększa wrażliwość na niektóre leki. Długość życia według AKC wynosi 12–14 lat.

anomalia oka collie (CEA)Wrodzona wada oka typowa dla ras typu collie; wykrywana testem DNA i badaniem szczeniąt.
dermatomyositis (zespół skórny sheltie)Dziedziczne zapalenie skóry i mięśni, zwykle na pysku, uszach i łapach.
choroba von WillebrandaZaburzenie krzepnięcia krwi; dostępny test DNA.
niedoczynność tarczycyAKC wymienia ją wśród chorób, na które hodowcy badają psy.
mukocele pęcherzyka żółciowegoGromadzenie się gęstego śluzu w pęcherzyku żółciowym, wymienione przez AKC.
padaczkaWystępuje w rasie; psy z napadami nie powinny być rozmnażane.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

badanie oczu (ECVO), także miotów
test DNA CEA
test DNA MDR1
test DNA vWD
RTG HD/ED

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Sheltie powstał na surowych Wyspach Szetlandzkich, najdalej na północ wysuniętej części Wielkiej Brytanii. Rolnicy używali go do pilnowania owiec, kucyków i drobiu, a dawną potoczną nazwą było „toonie dog”, od szetlandzkiego słowa oznaczającego gospodarstwo. Mniejszy rozmiar niż u collie miał sens w klimacie, gdzie paszy było mało – z tego samego powodu kucyki szetlandzkie są niskie. Rasa długo żyła w izolacji i była niemal nieznana na reszcie wysp brytyjskich aż do początku XX wieku. Kennel Club uznał ją w 1909 roku jako Shetland Collie, a wkrótce potem nazwę zmieniono na Shetland Sheepdog.

Ciekawostki

Kennel Club uznał rasę w 1909 roku pod nazwą Shetland Collie.
Dawną potoczną nazwą sheltie było „toonie dog”, od szetlandzkiego słowa „toon”, czyli gospodarstwo.
Wzorzec FCI uznaje odchylenie od idealnego wzrostu o ponad 2,5 cm za wysoce niepożądane.
Wzorzec FCI uznaje psy o gładkiej, krótkiej sierści za wysoce niepożądane.

Najczęstsze pytania

Czy owczarek szetlandzki dużo szczeka?

Tak, AKC przyznaje mu najwyższą ocenę za szczekliwość. Sheltie ostrzega przed każdym gościem i dźwiękiem. Nauka spokoju i wyciszenia od szczenięcia pomaga, ale cichym psem raczej nie będzie.

Czy sheltie linieje?

Tak. Gęsty podszerstek wypada głównie dwa razy w roku, ale pojedyncze włosy gubi cały czas. Regularne czesanie, nawet codzienne, zapobiega kołtunom i ogranicza sierść w domu.

Ile żyje owczarek szetlandzki?

AKC podaje 12–14 lat. Wiele sheltie zachowuje sprawność i chęć do zabawy do późnej starości, jeśli mają szczupłą sylwetkę i regularne kontrole oczu oraz tarczycy.

Czy sheltie to mały collie?

Nie, to odrębna rasa. Sheltie powstał na Szetlandach z psów pasterskich, które z czasem łączono z collie. Idealny pies mierzy 37 cm w kłębie, czyli wyraźnie mniej niż collie długowłosy.

Ile waży owczarek szetlandzki?

Dorosłe psy tej rasy ważą zwykle samce 7–11 kg, samice 7–11 kg. Wysokość w kłębie: 33–39,5 cm. To zakres dla zdrowych, dorosłych zwierząt w dobrej kondycji.