Rasa psa

Samoyed

Samoyed to biały, uśmiechnięty szpic z północnej Rosji i Syberii, dawniej pies zaprzęgowy, myśliwski i pasterski ludów samojedzkich. Mierzy 50–60 cm w kłębie, ma gęstą, puszystą szatę i bardzo towarzyski charakter. Potrzebuje dużo ruchu, chłodu i czasu z ludźmi, a w okresie linienia gubi zaskakująco dużo sierści.

Grupa V FCI · Szpice i pierwotne · wzorzec nr 212

Waga: 16–30 kg
Wzrost w kłębie: 50–60 cm
Długość życia: 12–14 lat
Pochodzenie: Rosja (Syberia)

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. nieznany autor, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons

Charakter

Samoyed jest pogodny, ufny i towarzyski do tego stopnia, że jako stróż raczej się nie sprawdzi – obcego najczęściej przywita jak starego znajomego. Bardzo lubi ludzi i źle znosi samotność, a znudzony potrafi kopać, gryźć meble i „rozmawiać” na cały blok przeciągłym, wysokim szczekaniem i wyciem. Jest inteligentny, ale samodzielny i ma własne zdanie, typowe dla psów zaprzęgowych, dlatego tresura wymaga cierpliwości i dobrej motywacji. Z dziećmi zwykle się dogaduje i chętnie się bawi, choć młody pies bywa bardzo żywiołowy. Z innymi psami żyje na ogół zgodnie, ale może mieć skłonność do gonienia lub zaganiania małych zwierząt. Puszczony luzem w terenie potrafi pobiec za tropem, więc przywołanie trzeba ćwiczyć latami.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Szczekliwość: cichygłośny
Z innymi psami: trudnoświetnie
Czujność / obrona: niskawysoka
Ślinienie: prawie wcaledużo
Odporność na zimno: marznieświetna
Odporność na upał: źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest samoyed?

Samoyed pasuje do aktywnych osób lub rodzin, które lubią długie spacery, biegi i zimowe wyprawy oraz mają czas, by pies nie zostawał sam przez cały dzień. Dobrze odnajdzie się w domu z ogrodem w chłodniejszej okolicy. Nie wybieraj go, jeśli przeszkadza ci sierść na ubraniach, szukasz psa stróżującego, mieszkasz w małym, ciepłym mieszkaniu albo chcesz psa, który wykonuje polecenia bez dyskusji.

Zalety

przyjazny wobec ludzi, dzieci i innych psów
bardzo odporny na mróz
wesoły i chętny do wspólnej aktywności
relatywnie długie życie jak na psa tej wielkości

Wyzwania

bardzo obfite linienie
wysokie potrzeby ruchowe
źle znosi upał i samotność
głośny, skłonny do wycia
niezależny w szkoleniu

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Samoyed
Wzrost w kłębie	samce 54–60 cm, samice 50–56 cm
Waga	samce 16–30 kg, samice 16–30 kg
Długość życia	12–14 lat
Sierść	długa
Umaszczenie	biały, kremowy, biały z biszkoptowymi znaczeniami
Kraj pochodzenia	Rosja (Syberia)
Klasyfikacja	Grupa V: Szpice i psy w typie pierwotnym
Inne nazwy	samojed, pies samojedzki, samoyed dog

Pielęgnacja i ruch

90–120minruchu dziennie

4/5wymagania pielęgnacyjne

5/5linienie

Samoyed to pies do pracy w zaprzęgu, więc potrzebuje dużo ruchu – Royal Kennel Club podaje ponad dwie godziny dziennie. Świetnie sprawdza się w dogtrekkingu, canicrossie czy zaprzęgach, ale latem aktywność trzeba przenosić na wczesny ranek i wieczór, bo łatwo się przegrzewa. Gęstą, podwójną szatę wyczesuje się kilka razy w tygodniu, a podczas linienia – nawet codziennie, bo podszerstek wychodzi garściami. Nie strzyż go na krótko: sierść chroni zarówno przed zimnem, jak i przed słońcem. Biała okrywa jest w dużej mierze samoczyszcząca, kąpiel zwykle nie jest potrzebna często. Tresura powinna być urozmaicona, z nagrodami i pracą węchową, bo samoyed szybko się nudzi. Dobrze ogrodzony ogród to duży atut, ale nie zastąpi wspólnych wyjść.

Ile karmy potrzebuje samoyed?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

Samoyed jest rasą stosunkowo zdrową i zwykle żyje 12–14 lat. Royal Kennel Club zaleca hodowcom badania bioder, łokci i oczu oraz testy DNA w kierunku dziedzicznego zapalenia nerek sprzężonego z chromosomem X (XLHN) i postępującego zaniku siatkówki (XL-PRA). W rasie opisywane są też dysplazja siatkówki, wrodzone wady serca, takie jak zwężenie aorty czy tętnicy płucnej, oraz zespół podobny do choroby Vogta-Koyanagi-Harady, w którym układ odpornościowy atakuje komórki barwnikowe. Gęsta szata sprawia, że rasa źle znosi upały i jest narażona na udar cieplny. Pytając o szczeniaka, poproś o wyniki RTG i testów DNA rodziców.

dziedziczna glomerulopatia samojedów (XLHN)Sprzężona z płcią choroba nerek prowadząca do ich niewydolności, najciężej przebiega u samców; istnieje test DNA.
postępujący zanik siatkówki (XL-PRA)Dziedziczne zwyrodnienie siatkówki kończące się ślepotą; dostępny test DNA.
dysplazja siatkówkiNieprawidłowe fałdy siatkówki obniżają widzenie.
dysplazja stawów biodrowychRoyal Kennel Club zaleca ocenę bioder i łokci u psów hodowlanych.
wady serca (zwężenie aorty lub tętnicy płucnej)Wrodzone wady, które w cięższych przypadkach dają męczliwość i omdlenia.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

RTG HD/ED
badanie oczu (ECVO)
test DNA XLHN
test DNA XL-PRA

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Nazwa rasy pochodzi od ludów samojedzkich z północnej Rosji i Syberii. Na południu tego obszaru używano psów białych, czarnych i brązowych łaciatych do pilnowania reniferów, a na północy psy były czysto białe, łagodne i pracowały przy polowaniu i w zaprzęgu. Mieszkały blisko ludzi, a nawet spały z nimi w namiotach, służąc za żywe ogrzewacze. Brytyjski zoolog Ernest Kilburn Scott spędził wśród Samojedów trzy miesiące w 1889 roku i przywiózł do Anglii brązowego szczeniaka Sabarkę, a później kremową sukę Whitey Petchorę i białego psa Mustiego. Te psy oraz zwierzęta przywiezione przez polarników dały początek zachodniej populacji rasy. Pierwszy wzorzec spisano w Anglii w 1909 roku.

Ciekawostki

Wzorzec FCI dopuszcza tylko umaszczenie czysto białe, kremowe lub białe z biszkoptowymi znaczeniami.
Psy samojedzkie spały z ludźmi w namiotach i służyły im za ogrzewacze.
Pierwszym samoyedem przywiezionym przez Ernesta Kilburna Scotta do Anglii był brązowy szczeniak o imieniu Sabarka.
Charakterystycznie podniesione kąciki warg nadają samoyedowi wyraz „uśmiechu”.

Najczęstsze pytania

Czy samoyed linieje?

Tak, i to bardzo. Ma gęsty podszerstek, który dwa razy w roku wychodzi masowo, a między tymi okresami sierść też wypada. W czasie linienia trzeba go czesać codziennie. To zdecydowanie nie jest pies dla alergika ani dla osoby, która nie znosi sierści w domu.

Czy samoyed może mieszkać w mieszkaniu?

Może, jeśli dostaje ponad dwie godziny ruchu dziennie i nie zostaje sam przez cały dzień. Znudzony samoyed w bloku często wyje i niszczy. Latem ciepłe mieszkanie jest dla niego dużym obciążeniem, więc lepiej sprawdza się dom z ogrodem.

Ile żyje samoyed?

Zwykle 12–14 lat, co jak na psa średniej wielkości jest dobrym wynikiem. Wpływ na długość życia mają m.in. dziedziczne choroby nerek i oczu, dlatego warto wybierać hodowlę, która wykonuje testy DNA.

Czy samoyed nadaje się na stróża?

Raczej nie. Samoyed może zaszczekać, gdy ktoś podejdzie, ale z natury jest przyjazny wobec obcych i rzadko broni terenu. Jeśli szukasz psa pilnującego posesji, lepiej wybrać rasę stróżującą.

Ile waży samoyed?

Dorosłe psy tej rasy ważą zwykle samce 16–30 kg, samice 16–30 kg. Wysokość w kłębie: 50–60 cm. To zakres dla zdrowych, dorosłych zwierząt w dobrej kondycji.