Rasa psa

Labrador retriever

Labrador retriever to mocno zbudowany pies myśliwski, wyhodowany do aportowania postrzelonego ptactwa z wody, a dziś jedna z najpopularniejszych ras świata. Samce mierzą 56–57 cm w kłębie. Labrador jest przyjazny dla ludzi i zwierząt, chętny do nauki i bardzo żarłoczny. Świetnie sprawdza się jako pies rodzinny, przewodnik niewidomych i pies terapeutyczny, ale potrzebuje dużo ruchu.

Grupa VIII FCI · Retrievery i płochacze · wzorzec nr 122

Waga: 25–36,3 kg
Wzrost w kłębie: 54–57 cm
Długość życia: 11–13 lat
Pochodzenie: Wielka Brytania

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. derivative work: Djmirko (talk)wereweweewewewg.jpg, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons

Charakter

Labrador ma opinię psa, który lubi wszystkich, i w większości przypadków to prawda. AKC przyznaje mu maksymalne noty za przywiązanie do rodziny, stosunek do dzieci, do innych psów i do obcych. Wzorzec FCI opisuje go jako psa o dobrym usposobieniu, bez śladu agresji i nadmiernej nieśmiałości. Z tego powodu labrador zwykle nie nadaje się na stróża: obcego raczej powita merdaniem niż szczekaniem. Jest psem bardzo energicznym, zwłaszcza do trzeciego roku życia, i bez zajęcia potrafi zniszczyć mieszkanie z nudów. Uwielbia nosić rzeczy w pysku, więc w domu z małymi dziećmi znikają pluszaki i skarpetki. Uczy się chętnie, bo kocha jedzenie i pracę z człowiekiem, co jest ogromnym ułatwieniem w szkoleniu. Wzorzec FCI podkreśla jego chęć zadowolenia opiekuna, co w praktyce oznacza psa, który lubi mieć zadanie.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Szczekliwość: cichygłośny
Z innymi psami: trudnoświetnie
Czujność / obrona: niskawysoka
Ślinienie: prawie wcaledużo
Odporność na zimno: marznieświetna
Odporność na upał: źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest labrador retriever?

Labrador to bardzo dobry pies dla aktywnej rodziny, także z dziećmi, i dla osób, które chcą trenować sporty kynologiczne, pływać z psem czy chodzić na długie wycieczki. Nadaje się na pierwszego psa, jeśli opiekun ma czas na szkolenie. Nie polecamy go osobom, które spędzają cały dzień poza domem, nie lubią sierści na ubraniach albo szukają psa stróżującego.

Zalety

przyjazny dla ludzi i innych zwierząt
bardzo łatwy w szkoleniu
świetny z dziećmi
prosta pielęgnacja krótkiej sierści

Wyzwania

mocno linieje
skłonność do tycia
dużo energii, zwłaszcza w młodości
kiepski stróż

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Labrador retriever
Wzrost w kłębie	samce 56–57 cm, samice 54–56 cm
Waga	samce 29,5–36,3 kg, samice 25–31,8 kg
Długość życia	11–13 lat
Sierść	krótka
Umaszczenie	czarny, biszkoptowy (od kremowego do lisiego), czekoladowy (wątrobiany)
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Klasyfikacja	Grupa VIII: Aportery, płochacze i psy dowodne
Inne nazwy	labrador, lab, labek, labrador retriever

Pielęgnacja i ruch

90–150minruchu dziennie

2/5wymagania pielęgnacyjne

4/5linienie

Dorosły labrador potrzebuje dużo ruchu. Brytyjski Kennel Club zaleca ponad dwie godziny dziennie, najlepiej z elementem pracy: aportowaniem, pływaniem, szukaniem przedmiotów czy treningiem obi. Labrador kocha wodę, więc latem jezioro jest dla niego nagrodą, ale po każdej kąpieli trzeba osuszyć uszy. Szczenię do około roku powinno się ruszać z umiarem, bez długich biegów przy rowerze i skakania z wysokości, co chroni rozwijające się stawy. Sierść jest krótka i gęsta, z wodoodpornym podszerstkiem, i linieje obficie, szczególnie wiosną i jesienią. Wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu, w okresie linienia codziennie. Największym wyzwaniem jest dieta: labrador prawie zawsze jest głodny i łatwo tyje. Odmierzaj karmę wagą kuchenną, nagrody wliczaj do dziennej porcji, a żebra psa powinny być wyczuwalne pod palcami.

Ile karmy potrzebuje labrador retriever?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

Labrador uchodzi za rasę zdrową. W brytyjskim badaniu McMillan i wsp. (2024) mediana jego życia wyniosła 13,1 roku, a AKC podaje 11–13 lat. Hodowcy badają psy przede wszystkim pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, chorób serca, dziedzicznej miopatii i chorób oczu, w tym postępującego zaniku siatkówki. U młodych, bardzo aktywnych psów może wystąpić zapaść wysiłkowa (EIC), na którą istnieje test DNA. Jak każdy duży pies o głębokiej klatce piersiowej labrador jest narażony na skręt żołądka. Dla zdrowia stawów kluczowe jest utrzymanie szczupłej sylwetki przez całe życie.

dysplazja stawów biodrowych i łokciowychNajczęstszy problem ortopedyczny rasy; hodowcy prześwietlają rodziców przed kryciem.
zapaść wysiłkowa (EIC)Utrata kontroli nad łapami po intensywnym wysiłku u młodych dorosłych psów; istnieje test DNA.
postępujący zanik siatkówki (PRA)Dziedziczna choroba oczu prowadząca do ślepoty; nosicieli wykrywa test genetyczny.
miopatia dziedziczna (centronuklearna)Osłabienie mięśni widoczne już u szczeniąt; AKC wymienia ją wśród chorób badanych w hodowli.
skręt żołądka (GDV)Ryzyko dużych psów z głęboką klatką piersiową; stan nagły.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

RTG HD/ED
badanie oczu (ECVO)
test DNA PRA-prcd
test DNA EIC
test DNA CNM

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Przodkami labradora były psy z Nowej Fundlandii, wyspy u wschodnich wybrzeży Kanady. Tamtejsi rybacy używali ich do wyciągania sieci i lin oraz aportowania ryb, które spadły z haczyków. Na początku XIX wieku angielscy arystokraci przywieźli takie psy do Wielkiej Brytanii i zaczęli je hodować jako aportery na polowaniach. Tam, w drugiej połowie stulecia, ustalono typ rasy, dlatego FCI wskazuje Wielką Brytanię jako kraj pochodzenia. Nazwa „labrador” przylgnęła do psów z Nowej Fundlandii, choć nie wiadomo dokładnie dlaczego. AKC zarejestrowała rasę w 1917 roku, a FCI uznała ją ostatecznie w 1954.

Ciekawostki

Gruby, zwężający się ku końcowi ogon labradora wzorzec nazywa ogonem wydry, a pies używa go jak steru w wodzie.
Wzorzec FCI dopuszcza tylko trzy maści: czarną, biszkoptową od jasnokremowej do lisiej i czekoladową.
Na Nowej Fundlandii mniejszą odmianę psów rybackich, od której pochodzi labrador, nazywano psem św. Jana.
Labrador należy do ras z próbą pracy w FCI: do tytułu championa międzynarodowego potrzebne jest zaliczenie konkursu użytkowego.

Najczęstsze pytania

Czy labrador linieje?

Tak, i to mocno. Krótka sierść ma gęsty, wodoodporny podszerstek, który wypada przez cały rok, a najintensywniej wiosną i jesienią. AKC ocenia linienie labradora na 4 w skali 1–5. Pomaga szczotkowanie gumową rękawicą kilka razy w tygodniu.

Ile żyje labrador?

Przeciętnie 11–13 lat według AKC, a duże brytyjskie badanie z 2024 roku wyliczyło medianę na 13,1 roku. Na długość życia mocno wpływa waga: szczupły labrador żyje zwykle dłużej niż pies z nadwagą.

Czy labrador nadaje się do mieszkania w bloku?

Może mieszkać w bloku, jeśli codziennie dostaje ponad dwie godziny ruchu i zajęć. Problemem nie jest metraż, tylko niewybiegany, znudzony pies, który zaczyna niszczyć meble. Dodatkowym utrudnieniem są schody dla szczenięcia i starszego psa z chorymi stawami.

Ile waży dorosły labrador?

Wzorzec FCI nie podaje wagi, tylko wysokość. AKC podaje 29,5–36 kg dla samców i 25–32 kg dla suk. Linie użytkowe bywają lżejsze, a wiele psów domowych waży więcej, niż powinno, więc lepiej oceniać sylwetkę niż samą liczbę.