Nova scotia duck tolling retriever

Charakter

Toller to pies o ogromnej radości działania. Wzorzec FCI opisuje go jako bardzo inteligentnego, łatwego w szkoleniu i wytrzymałego, a AKC daje mu maksymalne noty za energię, zabawowość, łatwość uczenia się i stosunek do dzieci. W domu jest serdeczny i bliski rodzinie, ale gdy tylko widzi piłkę, zmienia się w maszynę do aportowania. Wobec obcych bywa powściągliwy, raczej obserwuje niż wita się wylewnie. Z innymi psami zwykle się dogaduje. Ma wyraźny instynkt łowiecki, więc z kotem najlepiej żyje wtedy, gdy zna go od szczenięcia. Nuda to jego największy wróg: niezajęty toller wymyśla własne rozrywki, zwykle niekorzystne dla mebli i ogrodu. Dobrze reaguje na szkolenie z nagrodami i lubi mieć zadanie, dlatego świetnie odnajduje się w agility, flyballu czy pracy węchowej.

Energia

spokojnybardzo energiczny

Przywiązanie

niezależnyprzylepa

Z dziećmi

raczej nieświetnie

Z innymi zwierzętami

trudnoświetnie

Podatność na szkolenie

upartychętnie się uczy

Dla początkujących

dla doświadczonychtak

Wobec obcych

nieufnyotwarty

Zabawowość

statecznywieczne dziecko

Linienie

minimalneobfite

Pielęgnacja

łatwawymagająca

Zostawanie samemu

źle znosidobrze znosi

Do mieszkania

potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku

Szczekliwość

cichygłośny

Z innymi psami

trudnoświetnie

Czujność / obrona

niskawysoka

Ślinienie

prawie wcaledużo

Odporność na zimno

marznieświetna

Odporność na upał

źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest nova scotia duck tolling retriever?

Toller to świetny wybór dla aktywnej rodziny z dziećmi, myśliwego, osoby trenującej agility, flyball lub obedience albo kogoś, kto dużo spaceruje nad wodą. Może zamieszkać w mieszkaniu, jeśli ma zapewnione zajęcie. Nie polecamy go osobom, które oczekują spokojnego psa kanapowego, pracują przez cały dzień poza domem albo nie lubią spacerów w deszczu i błocie.

Wygląd i wymiary

Pielęgnacja i ruch

Toller potrzebuje codziennej porcji ruchu i pracy. AKC podaje, że dla wielu psów wystarczy 30-minutowy żwawy spacer plus kilka sesji aportowania dziennie, ale część osobników potrzebuje znacznie więcej. W praktyce dobrze sprawdza się 60–120 minut aktywności, w tym pływanie i zabawy węchowe. Brytyjski Kennel Club podkreśla, że toller świetnie pływa dzięki błonom między palcami. Średniej długości, wodoodporna sierść z podszerstkiem wymaga szczotkowania raz w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Szczególną uwagę zwróć na delikatny włos za uszami, który łatwo się kołtuni, i nadmiar sierści między opuszkami, który warto przycinać. Wzorzec zakłada naturalny wygląd, więc strzyżenie ogranicza się do łap i okolic uszu. Po kąpieli w jeziorze osusz uszy.

Zdrowie i choroby rasy

Tollery uchodzą za rasę stosunkowo zdrową. AKC podaje 12–14 lat życia, a w brytyjskim badaniu McMillan i wsp. (2024) mediana wyniosła 13,2 roku. Najważniejszym problemem rasy jest według AKC choroba Addisona, czyli niedoczynność kory nadnerczy, która ujawnia się zwykle w średnim wieku, często już po tym, jak pies miał potomstwo. Próby opracowania testu genetycznego jak dotąd się nie powiodły. AKC dodaje, że tollery są nieco bardziej podatne na choroby autoimmunologiczne. Przy zakupie zapytaj o wyniki RTG stawów, badania oczu i testy DNA rodziców oraz o zdrowie starszych krewnych.

• choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy)Ujawnia się zwykle w średnim wieku; AKC podaje, że nie ma na nią testu genetycznego.
• choroby autoimmunologiczneAKC zaznacza, że tollery są na nie nieco bardziej podatne niż inne rasy.
• dysplazja stawów biodrowychJak u innych retrieverów hodowcy prześwietlają stawy rodziców.

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Rasę wyhodowano w XIX wieku w okręgu Little River w hrabstwie Yarmouth w Nowej Szkocji. Myśliwi wykorzystywali w niej sprytną metodę zwaną „tolling”, czyli wabienie: rudy pies bawił się na brzegu, biegając i aportując, a zaciekawione kaczki podpływały bliżej, jak do lisa. Gdy znalazły się w zasięgu strzału, pies przynosił upolowane ptaki z wody. AKC przypomina, że nazwa pochodzi od średnioangielskiego słowa „tollen”, czyli wabić. Dokładne pochodzenie rasy nie jest znane; wśród przodków wymienia się spaniele, setery, retrievery i owczarki. FCI uznała rasę w 1981 roku, a AKC w 2003 jako swoją 150. rasę.

Ciekawostki

• Według AKC toller był 150. rasą zarejestrowaną przez amerykański związek kynologiczny.
• Nazwa rasy pochodzi od średnioangielskiego słowa „tollen”, czyli wabić lub przywoływać.
• Wzorzec FCI dopuszcza cielisty kolor nosa, warg i obwódek oczu, dopasowany do sierści, albo czarny.
• Do Wielkiej Brytanii tollery trafiły dopiero w 1988 roku.

Najczęstsze pytania

Znajdziesz tę rasę też w zestawieniach

• Rasy psów średnich
• Najlepsze psy dla dzieci
• Rasy psów myśliwskich

Źródła

1. 1FCI standard nr 312 – Nova Scotia Duck Tolling Retrieverfci.be
2. 2FCI – nomenklatura, Nova Scotia Duck Tolling Retrieverfci.be
3. 3AKC – Nova Scotia Duck Tolling Retrieverakc.org
4. 4The Kennel Club – Retriever (Nova Scotia Duck Tolling)thekennelclub.org.uk
5. 5McMillan i wsp. 2024, Longevity of companion dog breeds, Scientific Reports (tab. S3)nature.com

Ostatnia weryfikacja: 12 listopada 2026. Widzisz błąd? Napisz do nas.