Rasa psa

Shiba inu

Shiba inu to najmniejsza z japońskich ras pierwotnych, dawniej używana do polowań na ptaki i drobną zwierzynę w górach nad Morzem Japońskim. Wygląda jak mały lis z zawiniętym ogonem, a charakterem przypomina kota: jest czysty, niezależny i pewny siebie. Shiba inu przywiązuje się mocno, ale na własnych warunkach.

Grupa V FCI · Szpice i pierwotne · wzorzec nr 257

Waga: 7,7–10,4 kg
Wzrost w kłębie: 35–41 cm
Długość życia: 13–16 lat
Pochodzenie: Japonia

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. Yozakura, Public domain, Wikimedia Commons

Charakter

Shiba ma osobowość, którą jedni kochają, a inni szybko mają jej dość. Jest bystra, czujna i bardzo samodzielna; komendy zna, ale wykonuje je, gdy uzna to za stosowne. Wobec rodziny bywa czuła, choć rzadko wylewna – raczej siądzie obok, niż wejdzie na kolana. Obcych traktuje z rezerwą, a własne terytorium i zasoby, w tym miskę i zabawki, potrafi zawzięcie bronić. Z innymi psami, szczególnie tej samej płci, bywa apodyktyczna. Instynkt łowiecki jest silny, więc małe zwierzęta i koty spoza domu to dla niej zdobycz. Słynie z „krzyku shiby”, czyli przenikliwego pisku, którym protestuje przeciw obcinaniu pazurów czy kąpieli. Plusem jest kocia czystość: wiele shib szybko uczy się czystości i unika błota.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Szczekliwość: cichygłośny
Z innymi psami: trudnoświetnie
Czujność / obrona: niskawysoka
Ślinienie: prawie wcaledużo
Odporność na zimno: marznieświetna
Odporność na upał: źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest shiba inu?

Shiba pasuje do cierpliwego, spokojnego opiekuna, który szanuje niezależność psa i nie oczekuje bezwarunkowego posłuszeństwa. Może być dobrym psem do mieszkania. Słabiej sprawdzi się w domu z małymi dziećmi, kotami spoza rodziny lub gryzoniami, u osoby, która pierwszy raz ma psa, i u kogoś, kto chce psa do biegania luzem.

Zalety

czysta i schludna
dobrze znosi zimno
długowieczna
nie wymaga strzyżenia

Wyzwania

niezależna i trudna w szkoleniu
obfite sezonowe linienie
silny instynkt łowiecki
skłonność do obrony zasobów

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Shiba inu
Wzrost w kłębie	samce 38–41 cm, samice 35–38 cm
Waga	samce 10,4 kg, samice 7,7 kg
Długość życia	13–16 lat
Sierść	krótka
Umaszczenie	rudy, czarny podpalany, sezamowy, czarny sezamowy, rudy sezamowy
Kraj pochodzenia	Japonia
Klasyfikacja	Grupa V: Szpice i psy w typie pierwotnym
Inne nazwy	shiba, shiba-inu, pies doge

Pielęgnacja i ruch

45–90minruchu dziennie

2/5wymagania pielęgnacyjne

3/5linienie

Shiba potrzebuje 45–90 minut ruchu dziennie, najlepiej zróżnicowanego: spacery w nowych miejscach, eksplorowanie lasu na lince, zabawy węchowe. Bez smyczy biega tylko w bezpiecznie ogrodzonym miejscu, bo przywołanie u tej rasy rzadko bywa niezawodne. Sierść jest podwójna i bardzo gęsta; przez większość roku wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu, ale dwa razy w roku shiba gubi podszerstek w zaskakujących ilościach. Wtedy pomaga codzienne wyczesywanie i suszarka o dużym przepływie zimnego powietrza. Wiele shib nie znosi obcinania pazurów, dlatego przyzwyczajanie do zabiegów zaczyna się od szczeniaka. Szkolenie wymaga krótkich sesji, dobrych nagród i braku przymusu. Ważna jest też nauka oddawania przedmiotów, by ograniczyć obronę zasobów.

Ile karmy potrzebuje shiba inu?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

Shiba jest jedną z najdłużej żyjących ras: brytyjskie badanie z 2024 roku podało medianę 14,6 roku. Klub rasy w USA jako najczęstszy problem wskazuje alergie objawiające się świądem i podrażnieniami skóry, zwykle po ukończeniu szóstego miesiąca życia. Hodowcy badają rodziców pod kątem dysplazji biodrowej, chorób oczu i zwichnięcia rzepki. Brytyjski Kennel Club zaleca badanie oczu z gonioskopią, czyli oceną kąta przesączania w kierunku jaskry, a także testy DNA na gangliozydozę GM1 i GM2 – rzadkie, ale nieuleczalne choroby układu nerwowego. Przy zakupie szczeniaka warto poprosić o wyniki tych badań.

alergie skórneWedług klubu rasy najczęstszy problem zdrowotny; objawiają się świądem i podrażnieniem skóry.
zwichnięcie rzepkiRodzice powinni mieć zbadane kolana.
dysplazja stawów biodrowychWystępuje rzadziej niż u dużych ras, ale klub rasy zaleca RTG.
jaskra i inne choroby oczuZalecane badanie oczu wraz z gonioskopią w kierunku dysplazji więzadła grzebieniastego.
gangliozydoza GM1 i GM2Rzadkie, śmiertelne choroby spichrzeniowe układu nerwowego; dostępne testy DNA.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

badanie oczu z gonioskopią (ECVO)
RTG HD
badanie rzepek
test DNA GM1 i GM2

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Według wzorca FCI shiba żyje w Japonii od czasów prehistorycznych, a jej nazwa oznacza po prostu „małego psa”. Występowała w górzystych regionach nad Morzem Japońskim, gdzie polowano z nią na ptaki i drobną zwierzynę. W latach 1868–1912 do Japonii sprowadzano angielskie setery i pointery, a krzyżówki z nimi sprawiły, że czystej krwi shiby stały się bardzo rzadkie. Około 1928 roku myśliwi i miłośnicy zaczęli ratować ostatnie linie z trzech regionów: Mino, San'in i Shinshu. Wzorzec ujednolicono w 1934 roku, a w 1936 lub 1937 roku rasę ogłoszono pomnikiem przyrody Japonii.

Ciekawostki

Shiba ma charakterystyczne białe oznaczenia zwane urajiro na pysku, piersi, brzuchu i spodniej stronie ogona.
Wzorzec FCI uznaje pięć umaszczeń: rude, czarne podpalane, sezamowe, czarne sezamowe i rude sezamowe.
Współczesna shiba powstała z połączenia trzech lokalnych typów: Mino, San'in i Shinshu.
Shiba jest oficjalnie uznana w Japonii za pomnik przyrody.

Najczęstsze pytania

Czy shiba inu linieje?

Tak, i to bardzo obficie dwa razy w roku, kiedy zrzuca podszerstek – niektórzy właściciele żartują, że trwa to pół roku. W tym czasie trzeba ją wyczesywać codziennie. Poza sezonem wystarczy szczotka raz w tygodniu, a sierść się nie filcuje.

Czy shiba inu jest dobra dla początkujących?

Raczej nie. Jest niezależna, uparta i potrafi bronić zasobów, a szkolenie wymaga sporego wyczucia. Początkujący opiekun może sobie poradzić, jeśli wcześniej dużo poczyta, znajdzie dobrego trenera i zaakceptuje, że shiba nigdy nie będzie posłuszna jak retriever.

Ile żyje shiba inu?

Zwykle 13–16 lat. Brytyjskie badanie z 2024 roku wyliczyło medianę 14,6 roku, co jest jednym z najlepszych wyników wśród wszystkich ras. Dobrze karmiona i aktywna shiba często dożywa piętnastu lat lub więcej.

Czy shiba inu może mieszkać w bloku?

Może, bo jest niewielka, czysta i zwykle nie szczeka bez powodu. Potrzebuje jednak codziennych, urozmaiconych spacerów i zajęcia dla głowy, inaczej zaczyna sama szukać rozrywki. Warto też liczyć się z przenikliwym piskiem przy zabiegach pielęgnacyjnych.

Ile waży shiba inu?

Dorosłe psy tej rasy ważą zwykle samce 10,4 kg, samice 7,7 kg. Wysokość w kłębie: 35–41 cm. To zakres dla zdrowych, dorosłych zwierząt w dobrej kondycji.