Rasa kota

Peterbald

Peterbald to smukły kot z Petersburga o orientalnej sylwetce, dużych uszach i długim ogonie, najczęściej całkowicie lub prawie bezwłosy. Jest niezwykle towarzyski, czuły i aktywny. Brak sierści oznacza jednak codzienne obowiązki – kąpiele, ochronę przed słońcem i zimnem – oraz realne pytania o dobrostan.

Uznawana przez: FIFE, WCF, TICA

Waga: 2,7–4,5 kg
Długość życia: 10–15 lat
Pochodzenie: Rosja

Ile karmy dla tej rasy?Porównaj z inną rasą

Fot. Peterbald, Public domain, Wikimedia Commons

Charakter

Peterbald to kot ludzi. Chodzi za opiekunem krok w krok, szuka kolan i ciepła, a zostawiony sam źle to znosi – lekarze weterynarii zwracają uwagę, że rasa może być bardziej podatna na problemy związane z rozłąką. Jest ciekawski, bystry i chętny do zabawy, a jego energia przypomina orientala czy syjama, od których przejął budowę. Miauczy umiarkowanie. Zwykle dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami, choć delikatna skóra łatwo ulega zadrapaniom, więc szorstka zabawa z psem albo nieuważnym dzieckiem może kończyć się urazami. Gości wita zazwyczaj z zainteresowaniem. To kot dla kogoś, kto lubi stały kontakt fizyczny i nie przeszkadza mu, że zwierzę domaga się uwagi przez cały dzień.

Energia: spokojnybardzo energiczny
Przywiązanie: niezależnyprzylepa
Z dziećmi: raczej nieświetnie
Z innymi zwierzętami: trudnoświetnie
Podatność na szkolenie: upartychętnie się uczy
Dla początkujących: dla doświadczonychtak
Wobec obcych: nieufnyotwarty
Zabawowość: statecznywieczne dziecko
Linienie: minimalneobfite
Pielęgnacja: łatwawymagająca
Zostawanie samemu: źle znosidobrze znosi
Do mieszkania: potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku
Gadatliwość: cichygaduła
Tylko w domu: potrzebuje wybieguświetnie

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest peterbald?

Peterbald może pasować do osób, które pracują z domu, mają ciepłe mieszkanie i są gotowe na regularne kąpiele oraz ochronę kota przed słońcem i zimnem. Lubi kontakt fizyczny, więc ucieszy kogoś, kto chce mieć kota zawsze przy sobie. Nie jest dla osób często wyjeżdżających ani dla tych, którzy szukają kota mało absorbującego. Warto też znać zastrzeżenia organizacji dobrostanowych wobec hodowli kotów bezwłosych.

Zalety

bardzo czuły i towarzyski
nie zostawia sierści na meblach
inteligentny i zabawny
dogaduje się z ludźmi i zwierzętami

Wyzwania

regularne kąpiele i pielęgnacja skóry
marznie i łatwo się parzy na słońcu
bardzo źle znosi samotność
brak sierści budzi zastrzeżenia dobrostanowe

Wygląd i wymiary

Wymiary i wygląd: Peterbald
Waga	kocury 2,7–4,5 kg, kotki 2,7–4,5 kg
Długość życia	10–15 lat
Sierść	bezwłosy
Umaszczenie	dowolne – wszystkie kolory i wzory, odmiany sierści: bezwłosa, flock, velour, brush, straight
Kraj pochodzenia	Rosja
Uznanie	Uznawana przez: FIFE, WCF, TICA. Rasa bezwłosa – w Holandii od 2014 r. zakazano rozmnażania kotów z mutacjami powodującymi brak ochronnej sierści. CFA rasy nie uznaje.
Inne nazwy	kot peterbald, petersburski sfinks, peterbald cat, sfinks petersburski

Pielęgnacja i ruch

4/5wymagania pielęgnacyjne

1/5linienie

Brak futra nie oznacza braku pielęgnacji – jest wręcz odwrotnie. Skóra peterbalda wydziela łój, którego nie wchłania sierść, dlatego trzeba ją regularnie przecierać, a co jakiś czas kąpać w łagodnym szamponie dla kotów; warto przyzwyczajać do tego kociaka. Fałdy skóry, uszy i okolice oczu wymagają delikatnego czyszczenia. Kot bardzo łatwo marznie, więc potrzebuje ciepłego legowiska z dala od przeciągów, a zimą stałego ogrzewania; wiele peterbaldów nosi sweterki. Na słońcu szybko się parzy, dlatego najlepiej trzymać go w domu, a na balkonie zapewnić cień. Peterbald łatwo przybiera na wadze, więc porcje warto ustalić z weterynarzem, a codzienna zabawa pomaga utrzymać formę i zapobiega nudzie.

Ile karmy potrzebuje peterbald?Kalkulator z typową wagą tej rasy: kalorie i gramy dziennie.

Zdrowie i choroby rasy

Peterbald uchodzi za rasę dość zdrową, ale brak sierści ma swoje konsekwencje. International Cat Care stoi na stanowisku, że sierść jest kotu niezbędna i nie powinno się hodować kotów bezwłosych. Skóra bez osłony łatwo się podrażnia, a uszy i okolice oczu są podatne na zakażenia. Koty wychodzące na słońce są narażone na oparzenia i raka płaskonabłonkowego skóry, zwłaszcza na uszach i nosie. U części peterbaldów opisywano bolesną dysplazję ektodermalną. W rasie opisuje się też postępujący zanik siatkówki, na który istnieje test DNA. U pokrewnych kotów bezwłosych (sfinksów) podejrzewa się dziedziczną kardiomiopatię, więc echo serca u kotów hodowlanych to rozsądna ostrożność.

problemy skórneNieosłonięta skóra łatwo się podrażnia; okolice uszu i oczu są podatne na zakażenia, a łój gromadzi się na skórze.
oparzenia słoneczne i rak skóryBez sierści skóra jest narażona na UV; rak płaskonabłonkowy dotyczy zwłaszcza uszu i nosa.
wrażliwość na zimno i upałKot bez sierści źle reguluje temperaturę ciała i potrzebuje ciepłego, osłoniętego od przeciągów miejsca.
postępujący zanik siatkówki (PRA)Dziedziczna choroba prowadząca do ślepoty; dostępny test DNA, nosicieli nie należy rozmnażać.
ektodermalna dysplazjaU części kotów opisywano bolesną chorobę skóry o tym podłożu.

O jakie badania rodziców zapytać hodowcę

test DNA PRA (rdAc)
echo serca (USG)
badanie dermatologiczne

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Rasa powstała w 1994 roku w Sankt Petersburgu. Felinolog Olga Mironowa skojarzyła wtedy kocura rasy sfinks doński z kotką orientalną krótkowłosą. Od dońskiego sfinksa peterbaldy odziedziczyły dominujący gen utraty sierści, a od orientala – smukłą, długonogą sylwetkę i klinowatą głowę. W 1996 roku rasę uznała rosyjska federacja SFF, w 1997 roku TICA, a w 2003 roku WCF. Dziś hodowcy dążą do typu zbliżonego do współczesnego syjama i orientala. Peterbald jest uznawany także przez FIFe, natomiast CFA go nie rejestruje. W Holandii od 2014 roku nie wolno rozmnażać kotów z mutacjami, które powodują brak ochronnej sierści.

Ciekawostki

Nazwa rasy łączy Petersburg i angielskie słowo „bald”, czyli łysy.
Kocięta peterbalda mogą się rodzić łyse, z meszkiem (flock), welurowe, szczeciniaste (brush) lub z normalną sierścią (straight).
Kot urodzony z sierścią może ją stracić w ciągu pierwszych lat życia, z wyjątkiem odmiany straight.
Peterbald ma błoniaste palce i długi, cienki ogon przypominający bicz.

Najczęstsze pytania

Czy peterbald jest dobry dla alergika?

Niekoniecznie. Żaden kot nie jest hipoalergiczny, bo główny alergen, Fel d 1, znajduje się w ślinie i wydzielinie gruczołów skóry, a nie w samej sierści. Peterbald nie zostawia włosów na meblach, ale alergen i tak trafia do otoczenia. Przed zakupem alergik powinien spędzić czas z kotem.

Jak dbać o skórę peterbalda?

Skórę trzeba regularnie przecierać, a co jakiś czas kąpać kota w łagodnym szamponie dla kotów, bo łój nie jest wchłaniany przez sierść. Uszy, fałdy i okolice oczu wymagają czyszczenia. Kot musi być chroniony przed słońcem i zimnem – pomaga ciepłe legowisko i sweterek.

Ile żyje peterbald?

Najczęściej podaje się 10–15 lat, ale brakuje badań populacyjnych na ten temat. Peterbaldy nie były ujęte w dużych brytyjskich badaniach długości życia kotów. Na zdrowie wpływa przede wszystkim dbałość o skórę, ochrona przed słońcem i badania rodziców.

Ile waży peterbald?

Dorosłe koty tej rasy ważą zwykle samce 2,7–4,5 kg, samice 2,7–4,5 kg. To zakres dla zdrowych, dorosłych zwierząt w dobrej kondycji.