Szpic miniaturowy (pomeranian)

Charakter

Pomeranian ma osobowość znacznie większą niż ciało. Jest żywy, ciekawski i pewny siebie, szybko uczy się zasad domu i lubi być w centrum uwagi. Wzorzec FCI opisuje go jako zawsze uważnego, pogodnego i mocno przywiązanego do opiekuna – to dobrze oddaje codzienność z tym psem. Ma dobrze rozwinięty instynkt stróża, więc dzwonek, kroki na klatce czy kurier pod oknem zwykle kończą się serią szczeknięć. Bez pracy nad wyciszaniem łatwo wyrasta z niego mały alarm. Z innymi zwierzętami domowymi zazwyczaj się dogaduje, bo nie ma silnego instynktu łowieckiego, ale wobec dużych psów bywa zadziorny. Lubi sztuczki i zabawy węchowe, a dobrze prowadzony potrafi startować nawet w agility. Małe dzieci mogą go przypadkiem zranić, więc lepiej czuje się z dorosłymi lub starszymi dziećmi.

Energia

spokojnybardzo energiczny

Przywiązanie

niezależnyprzylepa

Z dziećmi

raczej nieświetnie

Z innymi zwierzętami

trudnoświetnie

Podatność na szkolenie

upartychętnie się uczy

Dla początkujących

dla doświadczonychtak

Wobec obcych

nieufnyotwarty

Zabawowość

statecznywieczne dziecko

Linienie

minimalneobfite

Pielęgnacja

łatwawymagająca

Zostawanie samemu

źle znosidobrze znosi

Do mieszkania

potrzebuje domu z ogrodemświetnie w bloku

Szczekliwość

cichygłośny

Z innymi psami

trudnoświetnie

Czujność / obrona

niskawysoka

Ślinienie

prawie wcaledużo

Odporność na zimno

marznieświetna

Odporność na upał

źle znosidobrze znosi

Oceny 1–5 to porównanie z innymi rasami tego samego gatunku, oparte na źródłach podanych na dole strony. Każde zwierzę jest inne. Jak oceniamy cechy

Dla kogo jest szpic miniaturowy?

Pomeranian pasuje do osób mieszkających w mieście, które chcą małego, ale bystrego i towarzyskiego psa i nie boją się regularnego czesania. Sprawdzi się u singla, pary czy seniora, który spędza sporo czasu w domu. Nie jest najlepszy dla rodzin z maluchami, do bloku z cienkimi ścianami bez pracy nad szczekaniem ani dla kogoś, kto szuka psa bez gubienia sierści.

Wygląd i wymiary

Pielęgnacja i ruch

Pomeranianowi wystarczy około pół godziny ruchu dziennie, najlepiej w dwóch–trzech spacerach z czasem na węszenie, do tego zabawy w domu. Najwięcej pracy wymaga okrywa: gęsty podszerstek i odstający włos okrywowy trzeba wyczesywać kilka razy w tygodniu aż do skóry, szczególnie za uszami i na portkach, a w okresie linienia – codziennie. Nie strzyż go maszynką na krótko, bo podwójna szata może potem odrastać nierówno. Zęby szczotkuj codziennie, a pazury skracaj regularnie, bo przy lekkim psie słabo się ścierają. Używaj szelek zamiast obroży. W szkoleniu skup się od początku na nagradzaniu spokoju przy dźwiękach z klatki schodowej i na przywołaniu – ten pies uczy się szybko, ale chętnie testuje granice.

Zdrowie i choroby rasy

Szpic miniaturowy zwykle żyje długo, często 12–16 lat. Rasę dotyczy alopecja X, czyli symetryczna utrata sierści z ciemnieniem skóry, której przyczyna nie jest w pełni wyjaśniona. Jak u wielu ras miniaturowych zdarzają się zwichnięcie rzepki, zapadanie się tchawicy i choroby zębów wynikające z ich stłoczenia, a u szczeniąt – spadki cukru. Opisywane są też problemy z oczami, m.in. zaćma i nieprawidłowo rosnące rzęsy. Royal Kennel Club zaleca hodowcom badanie oczu i umieszcza rasę w 2. kategorii Breed Watch. Uważaj na hodowle oferujące „mini boo” czy „teacup” – skrajne zmniejszanie i bardzo krótki pysk to ryzyko dla zdrowia.

• alopecja X (czarna choroba skóry)Symetryczna utrata włosa i ciemnienie skóry, zwykle bez świądu; przyczyna nie jest w pełni poznana.
• zapadanie się tchawicyOsłabiona tchawica daje „gęgający” kaszel; szelki zamiast obroży zmniejszają ucisk.
• zwichnięcie rzepkiCzęste u ras miniaturowych; objawia się podskakiwaniem na jednej łapie.
• choroby zębówMała szczęka i stłoczone zęby sprzyjają kamieniowi i chorobom przyzębia.
• hipoglikemiaRyzyko dotyczy głównie szczeniąt, które jedzą zbyt rzadko.

To informacje ogólne o rasie, nie diagnoza. Jeśli coś cię niepokoi, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Szpice niemieckie należą do najstarszych typów psów w Europie Środkowej, a wzorzec FCI wywodzi je od psów z epoki kamienia i osad nawodnych. Najmniejszą odmianę rozwinięto na terenie dawnego Pomorza, od którego wzięła się angielska nazwa. Popularność w Wielkiej Brytanii zawdzięczają dworowi: szpice trzymała już królowa Charlotta, a później królowa Wiktoria. To w Wielkiej Brytanii, a później w USA, wyhodowano coraz mniejsze psy o bardzo obfitej szacie. FCI traktuje pomeraniana jako jedną z odmian szpica niemieckiego, opisaną we wspólnym wzorcu nr 97 obok szpica wilczego, dużego, średniego i małego.

Ciekawostki

• Wzorzec FCI podaje dla pomeraniana wysokość 21 cm ± 3 cm i nie określa wagi – ta ma odpowiadać wzrostowi.
• Polska nazwa „szpic miniaturowy” odpowiada niemieckiemu Zwergspitz; w angielskim tłumaczeniu wzorca „Miniature Spitz” to inna, większa odmiana (u nas szpic mały).
• Królowa Wiktoria trzymała pomeraniany i przyczyniła się do ich popularności w Wielkiej Brytanii.
• Szpice niemieckie należą do jednego wzorca FCI z keeshondem, czyli szpicem wilczym.

Najczęstsze pytania

Znajdziesz tę rasę też w zestawieniach

• Rasy psów małych
• Jaki pies do mieszkania?

Źródła

1. 1FCI standard nr 97 – Deutscher Spitz (German Spitz)fci.be
2. 2Royal Kennel Club – Pomeranianroyalkennelclub.com
3. 3PetMD – Pomeranianpetmd.com
4. 4Wikipedia – Pomeranian dogen.wikipedia.org

Ostatnia weryfikacja: 12 listopada 2026. Widzisz błąd? Napisz do nas.